Pradoksi i aktiviteteve seksuale ne te shkuaren

Shpesh meshkujt perballen me nje konfuzion emocional qe nuk e presin dhe kur u vjen, nuk dijne ta trajtojne; nje partnere mund te tregoje se ne marredheniet e meparshme ka provuar eksperienca te konsiderueshme seksualisht ekstreme, per shembull seks anal, ndersa disa forma te tjera intimiteti te cilat edhe duken me bazike, si seksi oral i marre prej partnerit - i perjeton per here te pare vetem ne nje marredhenie te re. Ne pamje te pare kjo duket paradoksale. Si eshte e mundur qe dikush te kete bere gjera qe duken me intensive fizikisht, por te kete rezervuar pervoja te tjera per shume me vone? Behu gati per nje analize qe ose do te beje te kuptosh dicka, ose do te te fuse ne mendime te thella. Per ta kuptuar kete lloj paradoksi se si funksionon femra dhe intimiteti i saj per te, duhet te largohemi nga ideja se historia...

Nje e shkuar e keqe nuk ben nje nene te mire

Shprehja "Nje e shkuar e keqe nuk ben nje nene te mire" tingellon provokuese sepse prek nje nga debatet me te ndjeshme te kohes moderne: marredhenien mes lirise personale dhe pergjegjesise morale. Shoqeria bashkekohore ka ndertuar nje narrative te re ku cdo zgjedhje personale konsiderohet automatikisht e vlefshme, cdo eksperience shihet si rritje, dhe cdo kritike interpretohet si gjykim ose turperim. Por pyetja qe mbetet pezull eshte me e thelle: a mjafton pervoja e jetes per ta bere dike me te pjekur, apo ka zgjedhje qe, ne vend se te ndertojne karakterin, e deformojne ate? Ne kulturen moderne romantizohet ideja e gruas "me histori", e gruas qe ka provuar gjithcka, qe ka jetuar pa kufij, qe ka ndjekur impulsin dhe deshiren pa frike nga pasojat. Ajo hipen ne makina me burra qe sapo i ka njohur, shkon naten ne shtepite e tyre, krijon lidhje sekrete, jeton marredhenie paralele dhe e...

Kompleksi Madonna - Whore

Kompleksi Madonna–Whore eshte nje nga ato ide psikologjike qe, sapo e kupton, fillon ta shohesh kudo: ne marredhenie, ne martese, ne kulturen popullore, ne menyren si burrat flasin per grate, madje edhe ne menyren si grate mesohen te shohin vetveten. Nuk eshte thjesht nje teori seksuale; eshte nje strukture mendore e thelle qe ndikon dashurine, deshiren, fajin dhe intimitetin njerezor. Termi u pershkrua fillimisht nga Sigmund Freud, i cili vuri re nje paradoks te cuditshem te disa burra: ata ndanin grate ne dy kategori te papajtueshme. Nga njera ane ishte "Madonna" – gruaja e paster, e respektueshme, e denje per martese, per nene, per familje. Nga ana tjeter ishte "Whore" – gruaja e deshirueshme seksualisht, por qe nuk meritonte respekt emocional. Problemi nuk ishte vetem moral; ishte psikologjik. Burri qe kapet ne kete ndarje nuk arrin te deshiroje seksualisht gruan qe dashuron, dhe nuk arrin te dashuroje gruan qe deshiron....

Konflikti femeror moshe-bodycount

Ka nje moment ne diskutimet moderne per marredheniet kur burri vendoset perballe nje dileme te rreme: me mire nje 35-vjecare me bodycount 2, apo nje 20-vjecare me bodycount 35? Pyetja duket sikur kerkon analize morale, psikologjike dhe biologjike, por ne te vertete fsheh nje perfundim me kompleks: dilema eshte e kote sepse te dy modelet prodhohen nga e njejta kulture emocionale, dhe kjo kulture ka shkaterruar aftesine per te dashuruar vertete. Nga njera ane, vajza 20-vjecare me bodycount 35, nuk eshte thjesht nje individ me shume eksperience seksuale; ajo eshte produkt i nje bote qe e ka ndare seksin nga lidhja emocionale. Kur intimiteti perseritet me shume partnere ne nje periudhe te shkurter, truri meson nje mekanizem te rrezikshem: lidhja nuk eshte me investim dhe ndjenje, por stimul. Cdo marredhenie behet episod, cdo burre behet nje faze, cdo ndarje nje restart emocional. Dashuria, qe kerkon kohe, sakrifice dhe monotoni te...

A jane njerezit me monogame?

Ka fjale qe mbijetojne ne histori, por kuptimi i tyre ndryshon pa u vene re. Monogamia eshte nje prej tyre. Ne dukje, fjala ka mbetur e njejte per mijera vite; ne realitet, ajo qe njerezit kuptojne sot me monogami eshte pothuajse nje ide tjeter nga ajo qe kuptonin gjysherit tane, e jo me shoqerite e lashta. Dikur, monogamia nenkuptonte nje zgjedhje ekzistenciale: nje partner per te gjithe jeten! Jo vetem seksualisht, por emocionalisht, ekonomikisht, shoqerisht dhe shpirterisht. Martesa ishte nje strukture stabiliteti. Nje burre dhe nje grua hynin ne nje marreveshje qe nuk kishte alternative reale. Nuk kishte aplikacione takimesh, nuk kishte rrjete sociale, nuk kishte nje univers te pafundem njerezish potenciale vetem nje klikim larg. Monogamia nuk ishte thjesht moral; ishte realitet praktik. Zgjedhjet ishin te kufizuara, dhe per kete arsye investimi emocional ishte i thelle. Ne ate bote, dashuria nuk ndertohej mbi krahasime te pafundme. Askush nuk jetonte...

Kur radha jote vjen vone

Ka nje moment ne disa lidhje kur e kupton se nuk je duke hyre ne jeten e dikujt si nje fillim i paster, por si nje vazhdim i nje historie qe ka nisur shume perpara teje dhe ti duhet te pershtatesh aty. Dhe edhe pse askush nuk ta thote me ze, ti fillon ta ndjesh kete gje ne menyren me te qete dhe me te rende njekohesisht. Ti je aty, por je vone. Dhe ti duhet te pershtatesh me atmosferen qe eshte krijuar tashme. Kjo "vonese" nuk ka te beje me kohen reale, por me ndjesine qe disa gjera tashme kane ndodhur pa qene ti aty. Dashuria nuk po nis nga zero per te dy, dhe kjo krijon nje pabarazi te heshtur qe nuk shpjegohet lehte. Njeri partner vjen me pervoja qe e kane formuar, me histori qe e kane konsumuar emocionalisht ne menyra qe tjetri nuk i ka jetuar...